Suskun Vedalar ( III )

O, uzak iklimlerde açmış bir Cezayir menekşesiydi,

Gözleri bazen yeşil, bazen ela, bazen de kahveye çalardı.

Yürüyüşünde yavru ceylanlar seker,

Yüreğinde nice yanardağlar beslerdi de kimseler bilmezdi.

İç dünyasını anca bir sevilen görebilirdi

Sevgide suskundu o yüzden..

Suskun Vedalar ( II )

Adı yok, boyutu yok,
Başlangıcı var, sonu yok.
Sorgusu, bağlayıcılığı yok
Nasıl ve nereye kadar bilen yok
Boyutsuz bir sevgi bu..

Suskun Vedalar ( I )

Yaz sıcağında esen ılgın bir rüzgar gibiydi gelişin,
Sesin biraz mahcup, biraz naif, anne şefkati gibi berrak,
Her kelimen ayrı bir nağmeyi çağrıştırıyordu,
Uzun uzun konuşur, sonrada neden suskunsun derdin
Seni dinlerken kapatırdım gözlerimi ve saçlarını okşardım hayalimde
Mutluluk an'dır yaşanır biter, oysa sen bitmeyen mutluluğumdun..

İçimdeki Fırtınalar..

Geçen uzun zamanların kısa soluklu bir nefesi gibiydin
Seni düşünürken gülümser olmadık hayaller kurardım
Bazen kızardık birbirimize, bu kez son derdik ya hani,
Yinede içimden sakın ha, sakın inanma diye yalvarırdım.