Hasretlerin ekilip, acıların biçildiği çorak bir tarladayız. Rüzgarlar hoyratça kırıyor yapraklarımızı.
Ve sürükleniyoruz bir bilinmeze. Oysa biz hayallerimizi ekip, içine yaşanmamışlıklarımızı serpmiştik. Umutlarımız vardı bizim yarınlara dair...
Sus diyorum sus be adam Aynadaki bezgin yüzüme bakarak Sonra dalıp gidiyorum hayallere, Onca sıkıntının arasında Soyutlanıp yaşamın getirdiklerinden Nasıl da mutlu ve umutluyduk Hayaller kurardık yarınlara dair Avunurduk, unutup gerçekleri..