Seni sorduğum da
Kapılar çarpılıyor yüzüme
Suskunluğa bürünüyorum
Gözlerimde
Ormanlar tutuşuyor
Başka bir dünyamız vardı ya hani
Orasıda tarumar olmuş
Yokluğunun acısıyla.
Çıkıp gelsen rüzgarlarla
Pegasusun kanatlarında
Başımı koyup dizine
Şöyle doyasıya ağlasam
Canı cehenneme
Erkekler ağlamaz diyenlerin
Sarınıp başak sarısı saçlarına
Kulağına ezgiler mırıldansam
En karanlık gecede
Adını yazıp
Kocaman harflerle
Gökyüzünü kaplayan
Kara bulutlara
Gülüşünle aydınlanan
Leylim gecelerde
Yakamozlara
İlham kaynağı olsan
Ben yine bildiğin gibi
Serseri zamanlarındayım
Ömrümün
Anlamsızlık
Çepeçevre sarmış
Dörtbir yanımı
Dilime prangalar vurdum
Artık daha az konuşup
Çok nadiren gülebiliyorum.
Şikayetçi değilim
Cancağızım
Yokluğuna alıştım alışmasına da
Birtek şu cam kenarındaki
Mor menekşeleri görünce
Hani sen diye sevdiğim
Tutamıyorum gözyaşlarımı
Hayat böyle işte kadı kızı
Zamanla acıya bağışıklık
Kazanıyor insan
Söylediğin son sözleri
Her hatırladığımda
Dalıyor gözlerim uzaklara
Bütün dalları kırılıyor
Sabır ağacımın
İlk tanıştığımız gün gibi
Yine sadece ikimiz varız
Yarattığımız sonsuzluğumuzda
Kimseler umursamıyor
Ne bir teselli
Ne de senden iki kelam
Edenimiz bile yok
Hepsi hepsi uzaklarda bir adam
Yorgun, kırgın
Yetim
Hem zaten
Paylaşmam kimselerle
Seni yaşamak
Alabildiğine
Tek başıma..
23.03.2012
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder