Suskun Vedalar ( X )

Gün, güneşi ötelerken 
Puslu karanlıklar doğurur gece.
Cılız bir ışık 
Köhne evin
Duvarlarını yalar.

Bir adam 
Başı ellerinin arasında
Hem savcı hem hakim kendine
Şahitsiz davaların
Yargısız infazları
Kırmış kalemini
Yüce divanında.

Avuç içlerinde 
Silinmiş çizgileri umutlarının
Bir çağlayanın sesi 
Yankılanıyor uzaklardan
Serçeler kanat çırpıyor
İmbata tüylerini okşatarak.

Yorgun ayakları sürtünürken
Kaldırım taşlarına
Ateş böcekleri ışıkla dansa başlamıştı bile.
Ne kadar da benzeşiyoruz diye düşündü
Ben de senin pervanendim.

Biliyor musun her gece

En parlak yıldızlarda aradım seni.

Hoş tanıştığından bu yana
Kendi söylediklerini
Kendi duymaya alışıktı ya
Yine de varmış gibi
Elindeki beyaz gülü
Fırlattı gökyüzüne
Yolun açık olsun dost dedi.

Sen beyaz güle
Ben sana
Doyamadık birtürlü..

29.08.2012 - Darıca