Akşam olup el-ayak çekilince
Sokaklarından bu kentin,
Hayalin gelip konuyor gözlerime..
Yasak bir aşkın mültecisiyim
Sana sığınıyorum
Bu hesapsız yalnızlığımla..
İşgal edilmiş ömürlerimizden
Çaldığımız zamanları yaşamaya çalışıyoruz
Biraz mahcup, biraz buruk, biraz naif..
Çıkan her engelde dönüp birbirimizi teselli ediyoruz
Oysaki güneş batmış
Kızıllıklarından sıyrılıp karalara bürünmüş bulutlar
Geriye kalan ise; tek bir günün umudu
Ki, eğer onuda yaşayabilirsek..
Yine de her gece ben o tek günün hayaliyle
Bakıp ufuklara adını batan güneşin kızıllıklarıyla
Bulutlara yazacağım..
Ve kimbilir
Kaç ceylan daha susuzluğunu giderecek
Göz pınarlarımdan...
25.07.2007- Darıca
2 yorum:
acılar,yanlızlıklar akşam olunca vurur en çok zaten değil mi?
Evet öyle maalesef, kapılar kapanıp kendimizle başbaşa kaldığımızda, gizli bir virüs gibi kaplar tüm benliğimizi..
Yorum Gönder