kimi çok sevdiysem
ömrümden ömürler alip
kayıp gitti avuçlarımdan Maria
gemisi fırtınaya tutulmuş
kaptan misali
bir ben kaldım
yorgun, kırgın
suskun...
yoruldum maria
hemde çok...
Hasretlerin ekilip, acıların biçildiği çorak bir tarladayız. Rüzgarlar hoyratça kırıyor yapraklarımızı. Ve sürükleniyoruz bir bilinmeze. Oysa biz hayallerimizi ekip, içine yaşanmamışlıklarımızı serpmiştik. Umutlarımız vardı bizim yarınlara dair...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder